مرحمت فرموده و قبل از نزول اين آيه ، ارث از جملهء آثار و حقوق‌ولايت و دوستى در دين بود . پس از آن كه خداوند متعال به اسلام عزت بخشيد ، با اين آيه حق توارث با ولايت دينى را نسخ فرمود و حق ارث را منحصراً براى نزديكان و خويشاوندان ، به ترتيبِ الأقرب فالأقرب مقرر فرمود ؛ چه مورِّث نبى باشد يا غير نبى . اختصاص داشتن خود پيامبر به خطاب به تكليف مىرساند كه آن بزرگوار از همهء افراد ديگر به التزام و امتثال اين تكليف‌ها اولويت دارند . « إِنْ تَرَكَ خَيْراً الْوَصِيَّةُ لِلْوالِدَيْنِ وَالْأَقْرَبِينَ بِالْمَعْرُوفِ حَقّاً عَلَىالمُتَّقِينَ » ؛ « 1 » اگر براى پدرو مادر و نزديكان ، مالى باقى بگذارد به‌طور پسنديده وصيت نمايد و اين حقى است بر پرهيزگاران . اين آيهء شريفه در خصوص وصيت به پدر و مادر و خويشاوندان است نه ارث ؛ لكن از امر به وصيت به پدرو مادر و خويشاوندان استفاده مىشود كه پدرو مادر و خويشاوندان اولويت دارند و آيه دلالت حتمى دارد كه وصيت به وارث جايز است . خلاصه ، اين آيهء شريفه توارث خويشاوندان را مىرساند ؛ زيرا از امر به وصيت به آنان استفاده مىشود كه آنان از اولويت برخوردار هستند . دلالت اين آيه بر ارث ، به‌طور عموم است ، پس شامل انبيا عليهم السلام خواهد بود . متن : زَعَمتم أنْ لاحُظْوةَ لي و لا أرثَ مِن أَبِي أفَخَصَّكمُ اللّهُ . شرح : شريكة القرآن - صلوات اللّه عليها - در اين بخش براى

--> ( 1 ) . بقره ، آيهء 180 . .